Orzeczenie z dnia 9 października 2017 r. Sygn. akt: D 57/17

Orzeczenie z dnia 9 października 2017 r. Sygn. akt: D 57/17
Orzeczenie prawomocne

Przewodniczący: radca prawny Agnieszka Świstak
Członkowie: radca prawny Andrzej Szmigiel
radca prawny Gerard Madejski
Protokolant: Karolina Szymala
  

Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu […] w W. sprawy przeciwko radcy  prawnemu K., […], obwinionemu o to, że:
nienależycie wykonywał czynności zawodowe działając jako obrońca z urzędu skazanego J. w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w P. […]Wydział Karny o sygn. akt […], co polegało na niestawieniu się na terminie rozprawy sądowej w dniu […] bez należytego usprawiedliwienia i bez zapewnienia stosownego zastępstwa,
tj. czyn naruszający podstawowe wartości i zasady wykonywania zawodu radcy prawnego określone w art. 12 ust. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego ogłoszonego Uchwałą Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w sprawie Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w zw. z art. 64 ust. 1 uorp.
 
orzeka:

 
W dniu […] do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. wpłynął wniosek Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., o ukaranie radcy prawnego K. – numer wpisu […] (Obwiniony), wobec którego w dniu […] wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów nienależytego wykonywania czynności zawodowych jako obrońcy z urzędu skazanego J. w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w P. […] Wydział Karny o sygn. akt […] polegającego na niestawieniu się na terminie rozprawy sądowej w dniu […] bez należytego usprawiedliwienia i bez zapewnienia stosownego zastępstwa tj. popełnienia czynu naruszającego podstawowe wartości i zasady wykonywania zawodu radcy prawnego określone w art. 12 ust. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego ogłoszonego Uchwałą Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w sprawie Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych.
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
Obwiniony działający jako obrońca z urzędu skazanego J.
w sprawie […] K […]/[…] w przedmiocie wydania wyroku łącznego, nie stawił się na termin rozprawy w dniu […] (k. […]-[…]) Zawiadomienie o ww. terminie rozprawy
w dniu […] o godz. […] zostało sporządzone w dniu […], nadane w dniu […], a pierwsze jego awizo miało miejsce w dniu […] godz. […]. (k. […]-[…]) W dniu […] Obwiniony zapoznawał się z aktami sprawy […] K […]/[…] (k.[…])   
Okręgowy Sąd Dyscyplinarny zważył co następuje.
Sąd nie znajdując podstaw do kwestionowania, dał wiarę wszystkim dokumentom dopuszczonym jako dowód w sprawie. Sąd przyjął, że w ramach przeprowadzonego
w sprawie postępowania zostały zbadane wszystkie okoliczności warunkujące prawidłową ocenę przesłanek odpowiedzialności dyscyplinarnej Obwinionego.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że Obwiniony działający jako obrońca z urzędu skazanego J. w sprawie […] K […]/[…]
w przedmiocie wydania wyroku łącznego, nie stawił się na termin rozprawy w dniu
[…] godz. […]. Pierwsze awizo ww. zawiadomienia miało miejsce w dniu
[…] godz. […], a więc już po godzinie wywołania sprawy wskazanej
w zawiadomieniu. Fakt niedostarczenia Obwinionemu korespondencji w terminie umożliwiającym mu udział w rozprawie, zdaniem Sądu, należy więc uznać za bezsporny.
Mając na uwadze powyższe, należy w tym miejscu rozważyć wątpliwość, czy okoliczność, że w dniu […] Obwiniony przeglądał akta sprawy […] K […]/[…] (które zwierały protokół z rozprawy z dnia […], w którym widniał termin wyznaczenia następnej rozprawy na dzień […]) może być utożsamiona z zawiadomieniem o terminie rozprawy wyznaczonym na dzień […], z którego to faktu wynika obowiązek stawiennictwa. Zdaniem Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego przyjęcie takiego założenia nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa, niezależnie od tego, czy w ramach zaznajamiania się z aktami Obwiniony powziął wiadomość o ww. terminie rozprawy. Zasadą wynikającą z art. 140 k.p.k. jest obowiązek przesyłania zawiadomień, w tym zawiadomień o wyznaczonych terminach rozprawy, m.in. obrońcom. Treść art. 353 § 1 k.p.k. precyzuje, że pomiędzy doręczeniem zawiadomienia a terminem rozprawy głównej powinno upłynąć co najmniej siedem dni. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w ocenianym stanie faktycznym zawiadomienie z dnia […], o terminie rozprawy wyznaczonym na […] na godz. […], wysłane Obwinionemu jako obrońcy w sprawie prowadzonej pod sygn. akt […] K […]/[…] przez Sąd Rejonowy w P. […] Wydział Karny, nie spełnia przytoczonych wymogów formalnych. Z elektronicznego potwierdzenia odbioru oraz z wyjaśnień Obwinionego, którym Sąd dał wiarę, wynika bowiem, że po raz pierwszy przesyłka awizowana została w dniu […] o godz. […], a więc już po rozpoczęciu rozprawy przed Sądem Rejonowym w P. W konsekwencji należy przyjąć, że Obwiniony nie będąc należycie zawiadomionym o ww. terminie rozprawy, nie tylko nie miał obowiązku stawienia się na nią, a z braku obecności Obwinionego na tej rozprawie nie można wyciągać względem niego żadnych negatywnych konsekwencji, ale również został pozbawiony możliwość wykonania uprawnienia przyznanego mu jako obrońcy na mocy art. 353 § 2 k.p.k..
Sąd uznając, że nieobecność Obwinionego na rozprawie w dniu […],
w związku z przywołanymi powyżej okolicznościami, nie wynika z jego winy i nie jest czynem warunkującym odpowiedzialność dyscyplinarną podkreśla, że wyrażone stanowisko pozostaje aktualne niezależnie od tego, czy podczas zapoznawania się przez Obwinionego
z aktami w dniu […], Obwiniony powziął wiedzę na temat ww. terminu.
Mając powyższe na uwadze Okręgowy Sąd Dyscyplinarny uniewinnił Obwinionego od zarzucanego czynu uznając, że w ocenianym stanie faktycznym zachowanie Obwinionego, nie narusza żadnej normy warunkującej odpowiedzialność dyscyplinarną.
(AD)