Orzeczenie z dnia 20 października 2023 r. Sygn. akt: D 22/23
Orzeczenie jest prawomocne

Przewodniczący:      r. pr. Andrzej Szmigiel
Członkowie:              r. pr. Artur Załuski
r. pr. Krzysztof Jacek Woś
Protokolant:              Gabriela Filip

 

Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. po rozpoznaniu na rozprawie […] r. w W. sprawy przeciwko radcy prawnemu M. K., […], obwinionemu o to, że:

  1. w dniu […] r. będąc w stanie nietrzeźwości, pomimo wydanego dnia […] r. przez Sąd Okręgowy w P. Wydział I Cywilny w sprawie pod sygn. akt. […] wyroku powierzającego wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi matce dziecka E. K., żądał od Skarżącej wydania małoletnich dzieci czym doprowadził do interwencji policji tj. popełnienia czynu naruszającego podstawowe wartości i zasady wykonywania zawodu radcy prawnego, określonego w: art. 11 ust. 1 i 2  Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, którego tekst jednolity stanowi załącznik do uchwały Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w sprawie Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w zw. art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych Dz. U. 2022 poz. 1166 tj.
  2. będąc wezwany pismem z dnia […] r. przez Rzecznika Dyscyplinarnego B. M. do złożenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma, pisemnych wyjaśnień w sprawie o sygn. akt  […],  które to pismo zostało nadane dnia […] r. przez Biuro rzecznika OIRP w W. na adres dla doręczeń wskazany Radzie OIRP i widniejący w Ewidencji radców prawnych i nie zostało skutecznie odebrane, powtórnie awizowane wróciło do OIRP W. dnia […] r.- nie wywiązał się z obowiązku złożenia pisemnych wyjaśnień w wyznaczonym 14 dniowym terminie tj. popełnienia czynu naruszającego podstawowe wartości i zasady wykonywania zawodu radcy prawnego, określonego w art. 62 ust. 2 i 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, którego tekst jednolity stanowi załącznik do uchwały Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w sprawie Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w zw. art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych Dz. U. 2022 poz. 1166 j.t

 

o r z e k a:

  1. Uznaje radcę prawnego K., […], winnym zarzucanego w punkcie 1 wniosku o ukaranie czynu, który to czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne jako czyn sprzeczny z zasadami wyrażonymi w art. 11 ust. 1 i 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, którego tekst jednolity stanowi załącznik do uchwały Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w sprawie Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w zw. art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych i za czyn ten na podstawie art. 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych wymierza karę pieniężną w wysokości 6 000 zł (sześć tysięcy złotych);
  2. Uznaje radcę prawnego M. K., […], winnym zarzucanego w punkcie 2 wniosku o ukaranie czynu, który to czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne jako czyn sprzeczny z zasadami wyrażonymi w 62 ust. 2 i 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, którego tekst jednolity stanowi załącznik do uchwały Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w sprawie Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w zw. art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych i za czyn ten na podstawie art. 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o radcach prawnych wymierza karę upomnienia;
  3. Na podstawie art. 706 2 ustawy o radcach prawnych zasądza od obwinionego radcy prawnego M. K., […], na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. tytułem zwrotu kosztów postępowania dyscyplinarnego kwotę 600 zł (sześćset złotych).

 

UZASADNIENIE

W dniu […] r. Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego (dalej: „ZRD”) wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutów wobec radcy prawnego M. K. (dalej: „Obwiniony”, nr wpisu na listę radców prawnych […]) w wyniku dochodzenia przeprowadzonego na skutek skargi złożonej przez E. K. (dalej: „Skarżąca”), w związku z czym w dniu […] r. ZRD skierował wniosek o ukaranie do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego (dalej: „OSD”), obwiniając Obwinionego, że:

  1. w dniu […] r., będąc w stanie nietrzeźwości pomimo wydanego dnia […] r. przez Sąd Okręgowy w P. Wydział I Cywilny w sprawie pod sygnaturą akt […]. wyroku powierzającego wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi matce dziecka E. K. żądał od Skarżącej wydania małoletnich dzieci, czym doprowadził do interwencji policji, tj. popełnienia czynu naruszającego podstawowe warunki i zasady wykonywania zawodu radcy prawnego określonego w art. 11 ust. 1 i 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, którego tekst jednolity stanowi załącznik do uchwały nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w sprawie Kodeksu Etyki Radcy Prawnego (dalej: KERP”) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych (dalej: „r.p.”, Dz. U. 2022 poz. 1166 t.j. ze zm),
  2. będąc wezwany pismem z dnia […] r. przez Rzecznika Dyscyplinarnego B. M. do złożenia w terminie 14 dni od doręczenia pisma pisemnych wyjaśnień w sprawie o sygnaturze akt: […], które to pismo to pismo zostało nadane dnia […] r. przez Biuro Rzecznika OIRP w W. na adres dla doręczeń wskazany Radzie OIRP widniejący w Ewidencji radców prawnych i nie zostało skutecznie odebrane, powtórnie awizowane wróciło do OIRP W. dnia […] r. – nie wywiązał się z obowiązku złożenia pisemnych wyjaśnień w wyznaczonym 14 dniowym terminie, tj. popełnienia czynu naruszającego podstawowe wartości i zasady wykonywania zawodu radcy prawnego określonego w art. 62 ust. 2 i 3 KERP w zw. z art. 64 ust 1 u.r.p.

Okręgowy Sąd Dyscyplinarny w dniu […] r. na rozprawie rozpoznał sprawę przeciwko Obwinionemu.

Sąd dopuścił i przeprowadził dowód z przesłuchania świadków: E. K. oraz M. K.2 jak również dopuścił i przeprowadził dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Sąd postanowił uznać za ujawnione bez odczytania w trybie art. 394 § 2 k.p.k. dowody dopuszczone w zdaniu poprzednim, a strony nie wniosły o ich odczytanie.

Stawiła się Skarżąca, Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego oraz brat Skarżącej – w charakterze ochroniarza – ta oświadczyła bowiem, że widziała Obwinionego w budynku obok. Obwiniony nie stawił się pomimo prawidłowego wezwania, potwierdzenie odbioru wezwań w aktach sprawy.

Wobec faktu, iż Obwiniony prawidłowo zawiadomiony o rozprawie nie stawił się na rozprawę bez usprawiedliwienia, Sąd na podstawie art. 68(3) u.r.p. postanowił prowadzić postępowanie bez jego udziału albowiem Sąd uznał, że obecność Obwinionego nie jest niezbędna, gdyż stan faktyczny sprawy może by ustalony w oparciu o przedstawione przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego dokumenty i zeznania świadków.

Jak zeznała świadek E. K. kontakty ojca z dziećmi były uregulowane w wyroku rozwodowym. Ojciec wyłącznie dzwonił, nie wykazuje inicjatywy do realizowania swojego prawa do kontaktu z dziećmi na spotkaniach osobistych (dopuszczalne i tak tylko przy obecności matki). Dzieci od wydarzenia z […] r. nie chcą mieć kontaktu z ojcem, telefonów nie odbierają. Obwiniony cierpi na uzależnienie mieszane, poza alkoholem uzależniony jest od amfetaminy, „kryształu” i THC. Świadek przedstawiła Sądowi przykładowe zaświadczenie co do powyższego. Leczy się z tego uzależnienia. Świadek zeznała, że mąż zachowywał się w porządku i chciała zezwolić dzieciom na tygodniowe wakacje z nim. W tym celu spotkali się na parkingu pod szkołą w dniu […] r., jednakże Obwiniony pojawił się pod wpływem alkoholu, więc Skarżąca odmówiła mu możliwości zabrania dzieci. Skarżąca zaproponowała Obwinionemu badanie alkomatem, jednakże ten stał się agresywny i chciał siłą zabrać dzieci z samochodu Skarżącej, na co ta nie zezwoliła. Obwiniony zaczął szarpać za klamkę i krzyczeć, zaś córka, siedząc w samochodzie zadzwoniła po wujka – brata Skarżącej. Sytuacja ulegała eskalacji, Obwiniony zaczął wyzywać Skarżącą. Po pewnym czasie przyjechał brat Skarżącej, obezwładnił Obwinionego, potem pojawiła się policja i odwiozła Obwinionego na komisariat.

Jak zeznał świadek M. K.2 konkretną wiedzę o sytuacji posiada jego siostra, natomiast on może poinformować, że Obwiniony zdolny jest do zachowań agresywnych i nieobliczalnych, był świadkiem, jak Obwiniony wyzywał Skarżącą. W dniu zajścia – […] r. – zadzwoniła do niego córka siostry z płaczem, że Obwiniony (ojciec) „szaleje” pod szkołą i z prośbą o szybki przyjazd wujka. Świadek szybko pojawił się na miejscu i zastał Obwinionego, który stał koło samochodu Skarżącej, przyjąwszy taką pozycję, że uniemożliwił jej przemieszczanie się – ta natomiast krzyczała z prośbą o pomoc, pomimo, że nikogo nie było dookoła. Świadek interweniował i uziemił Obwinionego, wywiązała się lekka szarpanina, świadek przytrzymał Obwinionego przyciśniętego do ziemi. Na miejscu zdarzenia był jeszcze obecny kolega Obwinionego, który powtarzał „Michał, nie pomogę ci, wiesz, że nie mogę”. Po pewnym czasie na miejsce przyjechała policja i przejęła Obwinionego od świadka. Świadek wyczuwał woń alkoholu od Obwinionego. Po odzyskaniu sił Obwiniony, leżąc na ziemi, zaczynał ponownie walczyć ze świadkiem, próbując się oswobodzić.

Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu […] r.:

  1. uznał radcę prawnego M. K. winnym zarzucanego w punkcie 1. wniosku o ukaranie czyny, który to czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne jako czyn sprzeczny z zasadami wyrażony w art. 11 ust. 1 i 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, tekst jednolity stanowi załącznik do uchwały nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w sprawie Kodeksu Etyki Radców Prawnych w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych i za ten czyn na podstawie art. 64 ust. 1 i 65 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych wymierzył karę pieniężną w wysokości 6.000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych),
  2. uznał radcę prawnego M. K. winnym zarzucanego w punkcie 2. wniosku o ukaranie czynu, który to czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne jako czyn sprzeczny z zasadami wyrażonymi w art. 62 ust. 2 i 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, tekst jednolity stanowi załącznik do uchwały nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. w sprawie Kodeksu Etyki Radców Prawnych w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych i za ten czyn na podstawie art. 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o radcach prawnych wymierzył karę upomnienia.
  3. Na podstawie art. 70(6) ust. 2 ustawy o radcach prawnych zasądził od Obwinionego na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. tytułem zwrotu kosztów postępowania dyscyplinarnego kwotę 600 zł.

 

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd odtworzył na podstawie spójnych i wzajemnie się uzupełniających zeznań pokrzywdzonej E. K. oraz M. K.2, jak również złożonych przez pokrzywdzoną dokumentów. Potwierdzają one jednoznacznie w szczególności zeznania Pokrzywdzonej, że Obwiniony jest chory na uzależnienie mieszane, tj. poza alkoholem uzależniony jest od amfetaminy, „kryształu” i THC.

W ocenie Sądu E. K. nie miała żadnego interesu w tym, aby swoimi zeznaniami bezpodstawnie obciążać Obwinionego. Zwłaszcza, że wprost z nich wynika, że chciałaby i liczyła na dobry kontakt dzieci z ojcem. Bynajmniej jej celem nie było i nie jest odcinanie dzieci od ojca – czego najlepszym potwierdzeniem jest to, że chciała dzieci powierzyć opiece ojca na wspólnym wypoczynku.

Tym bardziej, takich intencji – bezpodstawnego obciążania Obwinionego – nie można przypisać bratu Pokrzywdzonej.

Tym samym, wydarzenia z dnia […] r. – opisane w sposób zbieżny przez E. K. oraz M. K.2 – ocenić należy nie tylko jako całkowicie niedopuszczalne z punktu widzenia etyki ogólnej, gdzie dzieci narażane są przez ojca na widok jego agresywnych zachowań wobec matki. Tego rodzaju zachowania łamią także zasady etyki obowiązującej radców prawnych, albowiem podważają zaufanie do Obwinionego jako radcy prawnego, godząc w godność zawodową radców prawnych. Takie zachowanie stanowi, zaś delikt dyscyplinarny w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego.

Zarazem z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Obwiniony nie podjął należytego współdziałania z Rzecznikiem Dyscyplinarnym na etapie dochodzenia, czym naruszył zasady wyrażone w art. 62 ust. 2 i 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego.

Z tego też względu wina Obwinionego co do obu zarzucanych mu wnioskiem o ukaranie czynów została uznana ze bezspornie udowodnioną.

Zarazem Sąd uznał, że karami adekwatnymi do wagi popełnionych przez Obwinionego czynów będzie kara pieniężną w wysokości 6.000 zł za pierwszy z czynów oraz kara upomnienia z drugi z zarzucanych mu czynów. Kary w tym wymiarze Sąd uznał za adekwatne do wagi czynów, stopnia zawinienia Obwinionego oraz jako adekwatne z punktu widzenia celów prewencyjnych, represyjnych oraz wychowawczych orzeczonych kar.

O kosztach orzeczono zgodnie z obowiązującymi przepisami.

GF