Orzeczenie z dnia 17 marca 2025 r. Sygn. akt: D 8/24
Orzeczenie jest prawomocne

Przewodnicząca:       r. pr. Marzena Okła-Anuszewska
Członkowie:              r. pr. Katarzyna Szwed-Kawka
r. pr. Radosław Radosławski
Protokolant:              Gabriela Filip
Aneta Trzaska

 

Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. po rozpoznaniu na rozprawie […] r. i […] r. w W. sprawy przeciwko radcy prawnemu R. N., […], obwinionemu o to, że:

postępował w sposób niegodny radcy prawnego, naruszając jednocześnie zasadę koleżeństwa, w ten sposób, że w celu osiągnięcia korzyści osobistej, posługując się tytułem zawodowym radcy prawnego, próbował wpłynąć na pełnomocników procesowych A. I. Limited, reprezentujących tą spółkę w postępowaniach sądowych (przed Sądem Okręgowym w Ł. – sygn. akt […] i […] oraz Sądem Okręgowym w W. – sygn. akt […]) – t. j. radcę prawnego G. K., radcę prawnego L. C. oraz radcę prawnego M. K., na podjęcie przez nich decyzji co do dalszego reprezentowania ww. spółki, kierując do nich w dniu […] r. a do radcy prawnego G. K. także w dniu […] r. pisma, w których kwestionował prawidłowość umocowania ich do reprezentowania ww. spółki, przedstawiając w tych pismach wybiórczo okoliczności stanu faktycznego, nie informując o okolicznościach istotnych, jak również próbując uzyskać informacje o nowym pełnomocniku, ewentualnie występującym w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym w Ł. pod sygnaturą […], przekazując jednocześnie, w celu wywarcia presji na oczekiwane zachowanie ww. radców prawnych, przedmiotowe pisma do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. oraz Dyrektor Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości,

tj. popełnił czyn z art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w związku z art. 6, art. 7 ust. 2, art. 13 i art. 50 ust. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego.

 

o r z e k a: 

  1. Uznaje radcę prawnego R. N. ([…]) winnego popełnienia czynu polegającego na przekazaniu do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. i Dyrektora Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości pism skierowanych przez niego […] r. do radców prawnych: G. K., M. K. i L. C. oraz kolejnego pisma z […] r. skierowanego do radcy prawnego G. K. – pełnomocników procesowych A. I. Limited, reprezentujących tę spółkę w postępowaniach sądowych przed Sądem Okręgowym w Ł. – sygn. akt […] i […] oraz Sądem Okręgowym w W. – sygn. akt […], czym dopuścił się naruszenia zasady wykonywania czynności zawodowych rzetelnie i uczciwie oraz zasady lojalności i koleżeństwa, o której mowa w art. 50 ust. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, który to czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne jako czyn sprzeczny z zasadami wyrażonymi w art. 6, art. 7 ust. 2, art. 13 i art. 50 ust. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego stanowiącego załącznik do uchwały nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z 22 listopada 2014 r. w sprawie Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych i za czyn ten:
    • na podstawie art. 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych wymierza karę nagany,
    • na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2a ustawy o radcach prawnych orzeka zakaz patronatu na czas 2 (dwóch) lat,
    • na podstawie art. 65 ust. 2e ustawy o radcach prawnych zobowiązuje radcę prawnego R. N. ([…]) do przeproszenia radców prawnych: G. K., M. K. i L. C. poprzez skierowanie do nich pisemnych przeprosin o treści:
      „Przepraszam za przesłanie w […] r. korespondencji zawierającej moje wątpliwości co do prawidłowości zastępstwa procesowego w sprawach z udziałem spółki A. I. Limited, do wiadomości Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. oraz Dyrektor Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości. Wyrażam jednocześnie ubolewanie z powodu niekomfortowej sytuacji, do jakiej doprowadziłem.” oraz przesłanie odpisów pism zawierających przeprosiny do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. i Dyrektora Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości.
  2. W pozostałym zakresie uniewinnia radcę prawnego N., […],
  3. Na podstawie art. 706 2 ustawy o radcach prawnych zasądza od obwinionego radcy prawnego R. N., […], na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. tytułem zwrotu kosztów postępowania dyscyplinarnego kwotę 800 zł (osiemset złotych).

 

UZASADNIENIE

Rzecznik Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. (dalej także: „RD”) […] r. skierował do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. (dalej także: „OSD”) wniosek o ukaranie radcy prawnego R. N. […]  (dalej także: „Obwiniony”), zarzucając mu, że postępował w sposób niegodny radcy prawnego, naruszając jednocześnie zasadę koleżeństwa, w ten sposób, że w celu osiągnięcia korzyści osobistej, posługując się tytułem zawodowym radcy prawnego, próbował wpłynąć na pełnomocników procesowych A. I. Limited, reprezentujących tę spółkę w postępowaniach sądowych (przed Sądem Okręgowym w Ł. – sygn. akt […] i […] oraz Sądem Okręgowym w W. – sygn. akt […]), tj. radcę prawnego G. K., radcę prawnego L. C. oraz radcę prawnego M. K., na podjęcie przez nich decyzji co do dalszego reprezentowania ww. spółki, kierując do nich […] r., a do radcy prawnego G. K. także […] r. pisma, w których kwestionował prawidłowość umocowania ich do reprezentowania ww. spółki, przedstawiając w tych pismach wybiórczo okoliczności stanu faktycznego, nie informując o okolicznościach istotnych, jak również próbując uzyskać informacje o nowym pełnomocniku, ewentualnie występującym w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym w Ł. pod sygnaturą […], przekazując jednocześnie, w celu wywarcia presji na oczekiwane zachowanie ww. radców prawnych, przedmiotowe pisma do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. oraz Dyrektor Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości.

Zachowanie Obwinionego – zdaniem RD – stanowiło delikt dyscyplinarny na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych (dalej także: „RadcPrU”) w zw. z art. 6, art. 7 ust.2, art.13 i art. 50 ust. 1 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego (dalej także: „KERP”).

Sąd rozpoznał wniosek o ukaranie na rozprawach w dniach: […] r. i […] r.

 

Okręgowy Sąd Dyscyplinarny ustalił następujący stan faktyczny:

[…] r. Obwiniony skierował do radców prawnych: G. K., M. K. i L. C. (dalej także łącznie: „Pokrzywdzeni”) pisma, w których powołując się na art. 52 ust. 1 KERP wskazał, „że jest szereg wątpliwości związanych z ważnością umocowania osób, od których pochodzi Pani pełnomocnictwo do reprezentowania spółki” (A. I. Limited). W pismach tych przedstawił swoją ocenę prawną sytuacji, w jakiej znajdowała się spółka, w szczególności w zakresie „potencjalnych konsekwencji, które może wywołać fakt, że przez cały czas obowiązywania zakazu działania niektórych podmiotów w imieniu A. I. Limited podejmowała Pani osobiście lub przez substytutów czynności procesowe, legitymując się pełnomocnictwem udzielonym przez osoby, którym zakazano działać w imieniu A. I. Limited”. Uwagi ten poparł dokumentami  (postanowieniami Sądu Okręgowego w L. i pismem z Sądu Najwyższego Republiki C., które miały odpowiadać charakterem polskiej instytucji zabezpieczenia (k. 49-74,  k. 80-133 oraz zeznania Pokrzywdzonych – k. 1082-1086, zeznania świadka B. T. – k.1086 1088 i wyjaśnienia Obwinionego – k. 1080-1081);

 Odpisy przedmiotowych pism zostały skierowane do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. oraz Dyrektor Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości, a także do spółki B. Ltd. S.K.A.[1] (k. 49-51),

Następnie […] r. Obwiniony ponownie wystosował do radczyni prawnej G. K. pismo, w którym skierował do niej pytanie o to, „czy nie uważa Pani, że posiadając umocowanie udzielone przez osoby, które nie mogły działać za spółkę, Pani umocowanie do działania w jej imieniu również było pozbawione skuteczności?”. Nadto zwrócił się do niej z pytaniem: „czy jest Pani wiadome, czy w sprawie […] przed Sądem Okręgowym w Ł. występuje nowy pełnomocnik, a jeśli tak, to kto nim jest?” Także to pismo w odpisie zostało skierowane do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. oraz Dyrektora Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości a także do B. Ltd. S.K.A. (k. 77).

O podjętych przez Obwinionego działaniach (korespondencji wysłanej do ww. osób) […] r. B. T. – Dyrektor A. I. Limited oraz Prokurent B. Ltd. S.K.A. poinformowała Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. r.pr. B. M.. W swoim zawiadomieniu B. T. przedstawiła szczegółowe wyjaśnienia co do stawianych przez Obwinionego zarzutów, które skierowała także do radczyni prawnej G. K. wraz z dokumentami źródłowym. Wyjaśnienia te wysłała  także do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. r.pr. K. Z., oraz Dyrektor Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości I. K. (k. 1-38).

Wobec skierowania przez Obwinionego odpisów przedmiotowych pism do wiadomości Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł., Pokrzywdzeni zostali zobowiązani do złożenia wyjaśnień. W swoich wyjaśnieniach wskazali m.in., że nie są pełnomocnikami spółki A. I. Limited od […] r., ale podejmowane przez nich uprzednio czynności procesowe – według ich najlepszej wiedzy –  były zgodne z prawem, a prawidłowość ich umocowania została zweryfikowana w oparciu dane w cypryjskim rejestrze spółek i rejestrze spółek W. M., a nadto została zweryfikowana przez Sąd Okręgowy w Ł. […] Wydział Cywilny sygn. akt […] (k. 1103- 1120).

Pokrzywdzony radca prawny L. C. w swoich pisemnych wyjaśnieniach skierowanych do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. zauważył także: „Odpowiadając Rzecznikowi Dyscyplinarnemu OIRP w Ł. nie sposób powstrzymać się jeszcze na marginesie od jednej konstatacji. Wydaje się, iż nie jest zgodne z zasadami etyki radcy prawnego kierowanie korespondencji w sprawie między radcami prawnymi do podmiotu trzeciego, który w żaden sposób nie uczestniczy w niniejszym sporze – pkt. 1 str. 3 pisma z dnia […] r.”[2] (k. 1119).

Pokrzywdzona radczyni prawna G. K. w swoich zeznaniach przed OSD odnosząc się do otrzymanej od Obwinionego korespondencji, podniosła, że wywołała ona jej „zdziwienie, nigdy wcześniej nie otrzymałam pisma o takim charakterze od profesjonalnego pełnomocnika (…) kierowanie pisma od r.pr. R. N. do Rzecznika Dyscyplinarnego OIRP w Ł. i do Ministerstwa Sprawiedliwości (…) Nie poczułam się zmuszana przez mec. R. N. do jakiś działań, po złożeniu wyjaśnień do RD o sprawie zapomniałam” (k. 1082-1083).

Pokrzywdzony radca prawny M. K. w swoich zeznaniach przed OSD odnosząc się do otrzymanej od Obwinionego korespondencji, podniósł, że „Nie pamięta, jakie miałem odczucia w […] r., bo to było kilka lat temu, ale dzisiaj jakbym dostał takie pismo od profesjonalnego pełnomocnika kierowane do Rzecznika Dyscyplinarnego oraz Dyrektora Departamentu Zawodów Prawniczych w Ministerstwa Sprawiedliwości byłbym zdziwiony, (…) przede wszystkim zdziwienie wywołałoby wysyłanie takiego pisma do osób, które potencjalnie mogą podjąć jakieś działania wobec radcy prawnego” (k. 1084).

Natomiast Pokrzywdzony radca prawny L. C. w swoich zeznaniach przed OSD odnosząc się do otrzymanej od Obwinionego korespondencji, podniósł, że „po otrzymaniu pisma od mec. R. N. nie podejmowałem żadnych działań. Odpisałem dopiero na pismo Rzecznika Dyscyplinarnego (…) byłem zaskoczony tym pismem, bo kwestie poruszone w nim były już wyjaśnione (…) zaskoczony byłem w ogóle pismem od Rzecznika Dyscyplinarnego z Ł., bo moja Izba jest w W., ale odpisałem. (…) na pewno konsultowałem tę kwestię z Rzecznikiem Dyscyplinarnym OIRP w W., który mi poradził, bym odpisał do Ł.” (k. 1085).

 Obwiniony składając wyjaśnienia przed OSD potwierdził wysłanie ww. korespondencji i wskazał, że nie było jego celem wywarcie na Pokrzywdzonych presji, by zaprzestali reprezentowania spółki A. I. Limited, natomiast chciał po koleżeńsku poinformować ich o występujących wątpliwościach w zakresie udzielonych im pełnomocnictw. Przedstawiał sytuację prawną w parciu o prawdziwe – jego zdaniem – informacje i dokumenty. Jednocześnie też przyznał, że „zabiegiem niefortunnym i niepotrzebnym było przesłanie pism do wiadomości Rzecznika Dyscyplinarnego OIRP w Ł. oraz Ministerstwa Sprawiedliwości (…) nie powinien był tego robić i chciałbym przeprosić moich kolegów za to niefortunne zachowanie, natomiast chciałbym, zwrócić uwagę, że była to reakcja na pisma kierowane przez B. T. również do Ministerstwa Sprawiedliwości, które przedstawiały obraz rzeczywistości, Nie miałem zamiaru wchodzić w spór z Pokrzywdzonymi. Żałuję, że się tak stało”. (k. 1081).

W ocenie OSD zeznania złożone przez B. T. nie wniosły do niniejszego postępowania istotnych informacji. Świadek zaprezentowała swoją ocenę zachowania Obwinionego (k. 1086-1087).

Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o wskazane powyżej dokumenty – pisma Obwinionego i pisemne wyjaśnienia złożone przez Pokrzywdzonych do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł., a także zeznania przesłuchanych w charakterze świadków: Pokrzywdzonych, B. T. oraz wyjaśnienia Obwinionego.

 

Okręgowy Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Stan faktyczny niniejszej sprawy jest w zasadzie bezsporny, w szczególności nie ma wątpliwości co do treści korespondencji kierowanej przez Obwinionego do Pokrzywdzonych i podmiotów trzecich. Wątpliwości budziły natomiast dwie kwestie: czy Obwiniony świadomie podawał w swoich pismach nieprawdziwe, w tym niepełne informacje oraz intencje towarzyszące Obwinionemu kierującemu przedmiotowe pisma. Prawdziwość podnoszonych kwestii i cel, jaki przyświecał Obwinionemu są zasadniczymi elementami podlegającym ocenie OSD.

Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez Obwinionego chciał on zwrócić Pokrzywdzonym uwagę na wątpliwości prawne, jakie towarzyszą sprawom, w których występowali w charakterze pełnomocników toczącym się przed Sądem Okręgowym w Ł. – sygn. akt […] i […] oraz Sądem Okręgowym w W. – sygn. akt […]) w zakresie ich umocowania. Opierając się na posiadanych dokumentach sądowych i własnej ocenie prawnej sytuacji, w jakiej znalazła się cypryjska spółka A. I. Limited, sformułował wątpliwości co do możliwości skutecznego udzielenia pełnomocnictw procesowych przez przedstawicieli spółki P.T.P. Ltd., która jako dyrektor spółki D. E. (C.) Ltd. pełniącej rolę dyrektora A. I. Limited ze względu na postanowienia wydane przez Sąd Okręgowy w L. w postępowaniu o sygn. […], które wg niego nie zostało prawomocnie zakończone. On sam złożył wniosek o udział w postępowaniu (przyznanie mu statusu analogicznego do polskiej instytucji interwenienta). Swoje stanowisko prawne zawarł w pismach poddanych analizie w niniejszej sprawie.

Okręgowy Sąd Dyscyplinarny,  nie jest organem uprawnionym do oceny poprawności argumentacji prawnej przedstawianej przez Obwinionego w inkryminowanych pismach. Nie dostrzegł w nich także informacji, które oczywiście miałyby być nieprawdziwe czy wynikały z nieznajomości prawa. Było to stanowisko prawne Obwinionego, które też za takie zostało uznane przez Pokrzywdzonych. Tym samym nie można było uznać za naganne wysłanie przedmiotowych pism do radców prawnych.

Obowiązkiem radcy prawnego jest wykonywanie czynności zawodowych rzetelnie i uczciwie, zgodnie z prawem, zasadami etyki zawodowej oraz dobrymi obyczajami (art. 6 KERP). Jednocześnie przy wykonywaniu czynności zawodowych, radca prawny winien być wolny od wszelkich wpływów wynikających z jego osobistych interesów (art. 7 ust. 2 KERP). Przepisy KERP nakładają także na członków samorządu radcowskiego obowiązek kierowania się we wzajemnych relacjach z zasadami koleżeństwa (art. 13 KERP) i lojalności (por. art. 13 i art. 50 KERP).

Sąd ocenił zachowanie Obwinionego i uznał, że zachowanie Obwinionego polegające na przekazaniu korespondencji do Pokrzywdzonych do wiadomości innych podmiotów, naruszyło wskazane przepisy.

Sąd wydając orzeczenie dokonał zmiany opisu czynu zarzucanego przez RD we wniosku o ukaranie. Modyfikacja opisu czynu nie spowodowała ziszczenia się dyspozycji art. 399 Kodeksu postępowania karnego (stosowanego odpowiednio), albowiem czyn Obwinionego nadal był kwalifikowany na podstawie tych samych przepisów.

Należy zauważyć, że Sąd nie jest związany, ani szczegółowym opisem czynu zarzucanego we wniosku o ukaranie, ani też przyjętą przez Rzecznika Dyscyplinarnego kwalifikacją prawną czynu. Wiążące są natomiast, zgodnie z art. 14 § 1 Kodeksu postępowania karnego (stosowanego odpowiednio) ramy wyznaczone przez zdarzenie historyczne wskazane we wniosku, a nie poszczególne elementy opisu tego zdarzenia (por. postanowienie SN z 6.11.2013 r. sygn. akt V KK 322/12, Legalis).

Sąd uniewinnił Obwinionego od zarzutu niewłaściwego i niegodnego wykonywania zawodu radcy prawnego, że w celu osiągnięcia korzyści osobistej, posługując się tytułem zawodowym radcy prawnego, próbował wpłynąć na radców prawnych G. K., L. C. i M. K. – pełnomocników procesowych A. I. Limited, reprezentujących tę spółkę w postępowaniach sądowych (przed Sądem Okręgowym w Ł. – sygn. akt […] i […] oraz Sądem Okręgowym w W. – sygn. akt […]), by podjęli decyzję co do dalszego reprezentowania ww. spółki, kierując do nich w dniu […] r. a do radcy prawnego G. K. także w dniu […] r. pisma, w których kwestionował prawidłowość umocowania ich do reprezentowania ww. spółki, przedstawiając w tych pismach wybiórczo okoliczności stanu faktycznego, nie informując o okolicznościach istotnych, jak również próbując uzyskać informacje o nowym pełnomocniku, ewentualnie występującym w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym w Ł. pod sygnaturą […]

Jak wykazało postępowanie w niniejszej sprawie, nieuprawnione jest zarzucenie radcy prawnemu R. N., by próbował wpłynąć na podjęcie przez Pokrzywdzonych decyzji co do dalszego reprezentowania ww. spółki, bo przede wszystkim, nikt z Pokrzywdzonych w […]r. nie był już pełnomocnikiem procesowym A. I. Limited. Ich pełnomocnictwa wygasły bowiem […] r. wskutek wypowiedzenia dokonanego przez B. T.. Nadto, z zeznań Pokrzywdzonych radców prawnych, ale i z pisemnych wyjaśnień złożonych przed Rzecznikiem Dyscyplinarnym OIRP w Ł. wynika, że nie czuli oni jakiejkolwiek presji ze strony radcy prawnego R. N., Pokrzywdzeni byli przede wszystkim „zaskoczeni”. Nie można uznać, by takie uczucie świadczyło o byciu pod jakąkolwiek presją. W konsekwencji, OSD uniewinnił Obwinionego od tej części zarzutu.

Niesłuszne także – w ocenie OSD – było stawianie radcy prawnemu R. N. zarzutu niewłaściwego zachowania wobec próby uzyskania informacji o nowym pełnomocniku występującym w sprawie […]. Sąd nie dostrzega w tym działaniu nieprawidłowości. Jest rzeczą powszechnie praktykowaną, że profesjonalni pełnomocnicy kierują do kolegów zapytania, czy i kto jest pełnomocnikiem w danej sprawie. Często służy to np. ustaleniom w interesie klienta czy prowadzeniu negocjacji. Kwestia tego, czy dany radca prawny takiej informacji udzieli, nie ma przy tym znaczenia. Może się też bowiem tak zdarzyć, że będzie w tym zakresie zobowiązany do zachowania tajemnicy, ale nie ma jakiejkolwiek normy, z której można by wywieźć zakaz kierowania pytania o osobę pełnomocnika.  Okręgowy Sąd Dyscyplinarny nie dostrzega w takim zachowaniu naganności. Tym samym – koniecznym stało się uniewinnienie i od tej części postawionego zarzutu.

Natomiast oceniając całość zachowania Obwinionego, za naganne sąd uznał przesłanie pism do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. i Dyrektor Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości I. K.. Niewłaściwość tego zachowania potwierdził w toku postępowaniu sam Obwiniony. Co więcej sam Obwiniony przyznał, że jego działanie było podyktowane tym, że pani B. T. wysyła mnóstwo pism jego dotyczących do Ministerstwa Sprawiedliwości i organów dyscyplinarnych. Jeżeli obwiniony jest w konflikcie osobistym z B. T., to OSD nie znajduje jakiegokolwiek wytłumaczenia, by w ramach „odwetu” występować przeciwko kolegom z samorządu. A taki „odwetowy” charakter miały faktycznie jego pisma wysłane do osób, które – jak słusznie zauważył Pokrzywdzony radca prawny M. K. – „potencjalnie mogą podjąć jakieś działania wobec radcy prawnego”. Niskie pobudki, jakie towarzyszyły Obwinionemu kierującemu przedmiotowe pisma do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. i Dyrektora Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości I. K., w ocenie OSD, czynią to zachowanie nagannym, sprzecznym z normami etycznymi, przede wszystkim art. 13 i 50 KERP, jako godzące w dobre imię innych radców prawnych. Pokrzywdzeni, w wyniku działań Obwinionego, musieli składać wyjaśnienia o wykonywaniu przez nich zawodu w okolicznościach, gdy miało to być wątpliwe prawnie, jak „koleżeńsko” zauważał Obwiniony. Znaleźli się zatem w niepotrzebnej, niekomfortowej sytuacji składania wyjaśnień przed organem dyscyplinarnym, wobec braku realnych podstaw do poddawania ocenie dyscyplinarnej ich pracy.

Za równie niewłaściwe należało także uznać przesłanie przedmiotowych pism do Dyrektora Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości, którego zadania kompetencje obejmują także: prowadzenie spraw związanych z realizacją uprawnień i obowiązków Ministra Sprawiedliwości w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej adwokatów, radców prawnych, prawników zagranicznych, aplikantów adwokackich, aplikantów radcowskich, notariuszy, zastępców notarialnych, aplikantów notarialnych, biegłych rewidentów i doradców podatkowych[3].

 W kwestii wymiaru kary Sąd uznał, że ze względu na charakter deliktu – naruszenie praw innych radców prawnych należało wymierzyć karę wyższą niż upomnienie. Postępowanie Obwinionego w tym zakresie wpływa negatywnie na wizerunek radcy prawnego, bowiem obowiązek koleżeńskiego zachowania, w tym respektowania praw innych członków samorządu radców prawnych, powinien być traktowany jako element szczególnie istotny w działalności radcy prawnego. Stąd Sąd wymierzył karę nagany, biorąc pod uwagę także dotychczasową karalność Obwinionego.

Radca prawny winien stanowić wzór zachowania dla aplikantów radcowskich. Konieczne zatem – w ocenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego – było orzeczenie zakazu patronatu. Patronem aplikanta radcowskiego winien być radca prawny, który nie tylko spełnia wymóg formalnego kilkuletniego wykonywania zawodu radcy prawnego, ale całą swoją działalnością zawodową i życiową daje wzorcowy przykład wykonywania zawodu. Powaga naruszonego obowiązku i szkodliwość czynu, zadecydowała o orzeczeniu w stosunku do Obwinionego zakazu wykonywania patronatu przez okres dwóch lat. Przez ten czas Obwiniony nie powinien, w ocenie Sądu, uczestniczyć w formowaniu adeptów wykonywania zawodu, skoro sam nie wykazał w tym zakresie postawy, która byłaby godna naśladowania.

Zastosowany na podstawie art. 65 ust. 2e dodatkowy obowiązek w postaci przeproszenia Pokrzywdzonych i skierowanie tychże przeprosin do podmiotów (Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych  w Ł. i Dyrektora Departamentu Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości), które wcześniej, niepotrzebnie, bez uzasadnienia były informowane przez Obwinionego o czynnościach zawodowych Pokrzywdzonych jako pełnomocników procesowych, stanowi formę zadośćuczynienia Pokrzywdzonym. Należy też zaznaczyć, że przeprosiny w formie określonej przez Okręgowy Sąd Dyscyplinarny stanowią doprecyzowanie przeprosin kilkakrotnie zgłaszanych ustnie Obwinionego podczas niniejszego postępowania.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 706 ust. 2 ustawy o radcach prawnych w zw. z uchwałą nr 86/IX/2015 Krajowej Rady Radców prawnych z dnia 20 marca 2015 r. w sprawie określenia wysokości zryczałtowanych kosztów postępowania dyscyplinarnego, biorąc pod uwagę zakres postępowania przed Rzecznikiem Dyscyplinarnym i Okręgowym Sądem Dyscyplinarnym (t. j. uchwała KRRP nr 621/XI/2022 z 14.6.2022 r.), który uzasadnia wysokość zasądzonych kosztów.

Wobec powyższego, należało orzec jak w sentencji.

GF

[1] Prokurentem B. Ltd. S.K.A. była w […] r. jest B. T. (zeznania świadka B.T. – k. 1086)
[2] B. Ltd. S.K.A.  – przyp. OSD
[3] www.ms.gov.pl