AKREDYTACJA OIRP – podsumowanie
Akredytacja Erasmus+ w sektorze kształcenia i szkolenia zawodowego (VET) daje OIRP w Warszawie możliwość regularnego organizowania zagranicznych mobilności edukacyjnych dla aplikantów oraz kadry związanej z kształceniem zawodowym. Plan Erasmusa OIRP zakłada wykorzystanie mobilności przede wszystkim do umiędzynarodowienia kształcenia, poznawania innych systemów prawnych i praktyki stosowania prawa UE, rozwijania prawniczego języka obcego, kompetencji międzykulturowych oraz wdrażania nowych metod dydaktycznych. W przyjętym Planie założono udział ok. 20 aplikantów rocznie oraz ok. 5 osób kadry dydaktycznej w pierwszym roku realizacji działań.
Aplikanci radcowscy mogą wyjeżdżać przede wszystkim na krótkoterminowe mobilności edukacyjne trwające od 10 do 89 dni. W przypadku OIRP najbardziej odpowiada to zaplanowanym zagranicznym praktykom w kancelariach prawnych, izbach prawniczych i innych instytucjach działających w obszarze prawa lub rynku pracy. Taka mobilność musi mieć wyraźny komponent praktyczny związany z pracą i indywidualny program uczenia się. OIRP planuje kierować na mobilności w szczególności aplikantów II i III roku zainteresowanych prawem UE, prawem międzynarodowym i zagadnieniami transgranicznymi (absolwenci programów kształcenia i szkolenia zawodowego są uprawnieni do uczestnictwa do 12 miesięcy po zakończeniu kształcenia).
Program Erasmus+ dopuszcza ponadto długoterminową mobilność ErasmusPro trwającą od 90 do 365 dni, udział w konkursach umiejętności zawodowych od 1 do 10 dni oraz – po spełnieniu właściwych warunków kwalifikowalności – mobilności grupowe od 2 do 30 dni. Te ostatnie możliwości wynikają z Przewodnika, ale nie są podstawowym formatem zapisanym w obecnym Planie Erasmusa OIRP.
Podstawową grupę krajów stanowią wszystkie państwa członkowskie UE: Austria, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Irlandia, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niderlandy, Niemcy, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Szwecja, Węgry i Włochy, a także państwa trzecie stowarzyszone z programem Erasmus+: Islandia, Liechtenstein, Norwegia, Macedonia Północna, Serbia i Turcja. Do tych krajów mogą być kierowane zarówno mobilności aplikantów, jak i mobilności kadry, zgodnie z zasadami właściwymi dla poszczególnych rodzajów działań.
Posiadanie akredytacji daje OIRP dodatkowo możliwość realizowania części mobilności poza tym obszarem. Możliwe są wyjazdy do państw trzecich niestowarzyszonych z programem. Oznacza to m.in. możliwość organizowania mobilności do:
1) Albanii, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry i Kosowa;
2) Armenii, Azerbejdżanu, Gruzji, Mołdawii i Ukrainy;
3) Algierii, Egiptu, Izraela, Jordanii, Libanu, Libii, Maroka, Palestyny, Syrii i Tunezji;
4) państw Azji, m.in. Japonii, Korei Południowej, Chin, Indii, Singapuru, Tajlandii, Wietnamu czy Kazachstanu;
5) państw Bliskiego Wschodu, m.in. Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Kataru, Arabii Saudyjskiej, Omanu czy Kuwejtu;
6) Australii i Nowej Zelandii;
7) państw Afryki Subsaharyjskiej;
8) państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów, m.in. Brazylii, Argentyny, Chile, Meksyku, Kolumbii czy Kostaryki;
9) Stanów Zjednoczonych i Kanady;
10) Andory, Monako, San Marino i Watykanu;
11) Szwajcarii, Zjednoczonego Królestwa oraz Wysp Owczych.
Istotne jest jednak, że możliwość wyjazdu poza kraje UE i kraje stowarzyszone zależy od rodzaju mobilności. W przypadku aplikantów OIRP do państw trzecich niestowarzyszonych można organizować krótkoterminową indywidualną mobilność edukacyjną, długoterminową mobilność ErasmusPro oraz udział w konkursach umiejętności zawodowych. Grupowa mobilność aplikantów może natomiast odbywać się zasadniczo w państwach UE i państwach trzecich stowarzyszonych z programem.
Wyłączone są mobilności wyjazdowe do Rosji i Białorusi. Dodatkowo w akredytowanym projekcie KA121-VET na działania realizowane z udziałem państw trzecich niestowarzyszonych z programem można przeznaczyć maksymalnie 20% przyznanej dotacji. W praktyce oznacza to, że zasadniczy trzon mobilności OIRP powinien być realizowany w UE i krajach stowarzyszonych, natomiast część działań może być świadomie kierowana np. do Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, USA, Kanady czy innych krajów pozaeuropejskich.